بی اخلاق ها محاصره مان کرده اند

با خود رو راست که باشیم باید بگوییم آنها موفق تر از ما هستند

آنها راحت تر از ما صفها و نوبتها را به نفع خود به هم می زنند

راحت تر موقعیت های شغلی را می ربایند

راحت تر پاپوش برای رقیبان می دوزند

و چه ها و چه ها

بی اخلاقها موفق ترند

چون هیچ قید و بندی آنها را محدود نمی کند

آنها موفق ترند پس ... بر اساس همان قانون قدیمی بقا ...

حق بیشتری برای حیات دارند

خسته ام. غمگینم، گریهتر از غم هستم برف میبارد و من توی جهنّم هستم اوّل اسم کسی یخ زده بر روی لبم برف میبارد و دنیام سیاه است، شبم! نامههایی که ندادم به خودم، در دستم برف میبارد و عمری ست زمستان هستم صبر در باور من مرده اگر درد کم است شب بلند

موسیقی یک سلیقه تجویزی نیست که تکلیف روح را مشخص کند

مثلا کسی نمی تواند بگوید من شجریان را دوست دارم پس تمام کارهای شجریان او را به ذوق آورد ... بی شک کارهایی از شجریان هم حوصله او را سر خواهد برد و ملول خواهد کرد

یک تراک زیبا از خواننده ای که کمتر انتطارش را داریم

به همراه یک گیتار فوق العاده و شعری شور انگیز

اینها که جمع شوند ... چشمه های احساس فوران می کند

آخرین بوسه ... شاهین نجفی

پاییز 95 خیلی پاییز بود باران می آمد ... برگ می ریخت آدمهای بارانی زیر آسمان صاف راه می رفتند و با خودشان حرف می زدند آدمهای بارانی گناهکار بودند ... لا اقل چشمهایی بر گناه آنها قسم می خوردند به تکرار قسم می خوردند ... به تکرار سیل ببرد شما را مرد

مادر برای تمام آدمها یک گوهر و یک چیز یگانه است ... یعنی تک است ... مثل خورشید که دو تا نمی شود و من .. من که خدا بسیار دوستم دارد ... مادر دیگری دارم که شاید خونش در رگهایم نباشد ... دلم برایش و لم برایش می تپد خرامان ... پیرزن کرد که من خ

دیروقت است حالا دیگر ساعت از 10 گذشته و شبِ بارانی شهر را فرا گرفته و من ... در سالن انتظار مطب پزشکی منتظرم مطب تقریبا خلوت است ...خانواده ای جلوتر از ما هستند دختری شاید 30 ساله که آثار تازیانه فقر بر قامتش پیداست پدری کوتاه و درشت اندام با موهای

پرده اول : سنگر خانواده ای امریکایی در گوشه ای از بیابانهای ایالتی که نمیدانم نامش چیست سنگری پیدا کرده اند و همه چپیده اند آنجا ... پدر و مادر و دو دختر زیبا گزینه اولی که در ذهنم می آید فقر است وقتی خبرنگار شروع به پرسش می کند معلوم می شود که

نوروز 1397 بود که برادرم رامین گلدانی خشک را که گویی سنبل سفره هفت سینی بود که عمرش به دنبا نبود در باغچه ما کاشت گل چنان خشک بود که من به کل وجودش را فراموش کردم یک سال بعد جوانه ای عجیب توجهم را جلب کرد و وقتی گل داد ... به یاد آوردم م